Για τα ποίηματα που δεν θα ξαναγραφτούν

Βάλε τις λέξεις στην σειρά
τις σκέψεις
Προτού πάψεις να νιώθεις
Προτού
Αφεθείς σε ομοιοκαταληξίες
Σε στίχους
Που ακούγονται καλά .

Αυτός πονά,
Αυτή πονά
Εσύ και αυτές και αυτοί
Και όλοι πονούν
Και εγώ τι νιώθω ;
Φωνή που τρέμει
Πολεμικό
Χακί
Και μίσος που γεμίζει
Τα σωθικά σου
Και ό,τι κύλησε
Στην θέση του
Και εγώ το βλέπω
και εσύ το παίζεις
αυτοί - θρηνούν .
Αυτοκτονούν
Και αφήνουν
Και παίρνουν την ζωή
Και λένε
Πως είναι πρώτοι στην επίθεση 
- ο πόνος, βλέπεις, σε κάνει να ξεχνάς
πως πρώτος στον πόνο δεν έρχεται κανείς .
Ζητάς συγγνώμη
γιατί επέλεξες να γίνει η θυσία
θυσία στην θυσία
Που καυλώνεις , ανάθεμα
Με τα λεφτά που σου έρχονται
Όταν πουλάς το αίμα .
Όταν η χήρα βγάζει την μαντίλα για να ζήσει ,
Όταν βάζει φωτιά στα εκρηκτικά ,
Όταν πονάς και ζεις για μία σφαίρα ,
Όταν πνιγήκαν μες τα χημικά .
Και είμαι τυχερή
Και εγώ και εσύ και αυτός
Και εμείς και εσείς και αυτοί
Μα όχι όλοι
που ακόμα δεν γίναμε έρμαια
και θύματα
Εκεί που δεν τελειώνει
το ουρλιαχτό και ο πανικός
και εκεί που τελικά τους κυριεύει
Το ξέσκισμα της σάρκας .
Μαύρος χρυσος .
Πότε τελειώνει το αέναο μαρτύριο;
Πότε θα απελευθερωθούμε απόλυτα για ό,τι αγαπάμε ;
Πότε η ζωή μου δεν θα μου μοιάζει καλύτερα νεκρή;
Ποτέ καρδιά μου .
"Όταν τελειώσει ο πόλεμος θα σου γράφω πάλι ποιήματα ."
Ποτέ δεν θα σου ξαναγράψω ποιήματα .
Ποτέ .

Νορντόστ

Τουρτούριζε.
Χτύπαγε τα δόντια .
Έτρεμε
Σαν φύλλο.
Έτρεμε -όχι από το κρύο .
Ήταν ο τρόμος μάλλον ,
Το ουρλιαχτό
Μιας ψυχής που πέθαινε,
που ήταν ήδη νεκρή .
Γίνεται να ουρλιάζουν οι νεκροί;
Ίσως ,
Όταν τελικά σε κινεί το σώμα μοναχά
που άδειασε
Όταν κάθε συναίσθημα ξεχύθηκε από παντού
που κάθε πόνος
χάθηκε
που σε ταρακουνά η ύλη
όταν τα κύτταρα σου
τουλάχιστον , μονάχα αυτά
Θυμούνται τι πέρασες
Και δεν αφήνουν
Να ασφυκτιούν αυτήν την φορά
Πραγματικά
Και εσύ κι οι άλλοι .
Και όταν χάθηκε το φως σε ένα τζάμι ,
"Αντανακλούν" , είπε
το κενό βλέμμα κι ο θάνατος.
Και όταν δεν άντεχε
Να ξαναδεί
Το είδωλο που έσωσε
Που σκότωσε
Που πήρε κι άφησε ,
Που άφησε σε δέντρο
Με μια σκανδάλη
Την τελευταία του πνοή .
Και όταν
Το αέριο τους πλημμύρισε
Στερώντας τους και ύπνο και ζωή ,
Και όταν η βόμβα έσκασε ,
Και όταν το σώμα χάθηκε στο αίμα και στο χιόνι
Και όταν παντού γκρεμίζονταν νεκροί
Και η βροχή
μούδιαζε τους αγγέλους
Και όταν η αυλαία έπεσε
Και ο αέρας χάθηκε
Κι η μυρωδιά απ 'τα κόπρανα ξεχάστηκε εντελώς
Και όταν  και όταν  κι όταν
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δυσλειτουργεί μετά τα τρία λεπτά
Και πνίγεσαι
Απ ' την ίδια σου την γλώσσα
Εγώ γιατί είμαι ζωντανή;

Νόρντοστ.