Ήμουν χαμένη.
Όχι επειδή πονάω, όχι ,
Όχι επειδή κάτι λείπει
Ή δεν μπορώ να αντέξω όσα υπάρχουν.
Όχι επειδή γνωρίζω τι εστί να θες να φύγεις.
Μονάχα επειδή γράφω -νιώθοντας μίσος για ό,τι γράφω - για εκείνους.
Για τις περιπλανώμενες πονεμένες ψυχές.
Υπερβολικό το "περιπλανώμενες" ε;
Νομίζεις. Δεν είναι η γνωστή μου τάση υπερβολής.
Πρέπει να τις δεις για να καταλάβεις.
Να βρίσκονται γύρω σου πεσμένοι στα γόνατα θρηνόντας την ζωή.
Να περπατούν γελώντας και αφήνοντας τους πάντες να παρεξηγούν,
για προστασία.
Να κάθονται σε θέσεις λεωφορείων και μετρό με βουρκωμένα ματιά,
και θυμό σε κάθε βλέμμα.
Και άλλοι, μιδίασμα στο δικό σου χαμόγελο - ξέρουν ότι δεν τους νιώθεις, τσάμπα στήριξη, χωρίς να συμπάσχεις δεν αξίζει.
Και άλλοι αδιαφορία στο στήσιμο και το επιτηδευμένο σου βλέμμα,
και την αχαριστία σου.
Και άλλοι θυμό , κάποιοι ειρωνεία - η ασπίδα που λέγαμε στην λύπηση.
Και εσύ χωρίς να θες να κλαις.
Ιερόσυλη και προσβλητική.
Αυτό γίνεσαι.
Ποια είσαι εσύ που θα μιλήσεις στο κάτω κάτω ;
Τι ξέρεις ;
Τίποτα.
Ακριβώς .
Και δεν θες να μάθεις .
Και καλά κάνεις , δεν αντέχεται.
Οπότε σταμάτα να επηρεάζεσαι .
Και όμως.
Νιώθω χαμένη χωρίς να έχω χαθεί.
Και χαραμίζω μελάνια και στυλό,
Και ύπνους και δάκρυα και ψυχολογικές αναλύσεις ,
Τετράδια και χαρτιά,
και ώρες που θα αφιέρωνα στα ψευτικά σημαντικα ,
τα πρέπει και τις λάθος αξίες ,
για τους τονισμούς χρωμάτων της ψυχής,
και για να μιλήσω για τα μάτια που μιλούν χωρίς τις γραπτές λέξεις των ποιητών ,
χωρίς τα δάκρυα και τους λόγους,
χωρίς εξήγηση ,
ανάγκη για λύπηση ,
Μα μοναχά κάτω από την κάλυψη του αλκοολ ,
Με φράσεις και ρητά.
"Η ποιήση αρχίζει απο εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος."
Και έχω και εκείνη , λόγος να γράψεις τα μάτια της, η θλίψη και ο πόνος.
Και γενικά τα δάκρυα καθενός που νιώθει.
Έχω γράψει και με δάκρυα για τα δάκρυα.
Ομως προτιμώ τα αληθινά των όσων , όπως τα δικά της ,
που μου προκαλούν φόβο και με επιστρέφουν στο πριν ,
Τον δικό μου σταυρό.
Ήμουν χαμένη.
Χωρίς να έχω χαθεί ποτέ.
