Η ποίηση μέσα μου

Την έχω εκεί. Κρύβεται. Είναι καλυμμένη από το πέπλο του φόβου.
Το πέπλο της πιθανής αποτυχίας,  της αναδεικνυόμενης ανικανότητας.
Βρίσκεται σε κατάσταση καταπιεστικού λήθαργου. Αν και έχει αϋπνίες παλεύει να κοιμηθεί. Ακόμα και με ηρεμιστικά χάπια.
Ίσως και να βαριέται να σηκωθεί από το κρεβάτι,  ή και να την έπεισαν ότι οφείλει να βαριέται ή ότι είναι από φυσικού της τέτοια,  βαριεστημένη.
Την έχει και εκείνη μέσα της. Χαμένη στους λαβυρίνθους της,  στην μη αναζήτηση της.
Δεν την έψαξε πότε,  από όσο νομίζω και φαίνεται,  και κλείνει τα μάτια της στην ανακάλυψη της πηγαίας έκφρασης.
Αμφισβητεί την πηγή αμφισβήτησης.
Εγώ από εδώ μπορώ να  δω  ότι είναι η δυνατότητα της να απορρίπτει και δεν το ξέρει,  ή δεν αφήνει τον εαυτό της να το μάθει.
Τώρα δεν βρίσκει τον χρόνο και την ενέργεια να την φέρει στην επιφάνεια
και φοβάται,
ότι όταν η σπατάλη της ενέργειας της τελειώσει,
δεν θα κούραση να εμφανίσει την λανθάνουσα δύναμη μέσα στην ψυχή της
Και θα την ξεχάσει και η ίδια.

Είδα την ποίηση. Μέσα σε κάθε ψυχή. Σε κάθε άνθρωπο που δεν έπιασε μολύβι.
Είδα τις ψυχές αυτές να ζωγραφίζουν λέξεις,
να ζωγραφίζουν απορία, φόβο και δέος,
Τρέμουλο μπροστά στην χαοτική πραγματικότητα που  ξεπερνά τις δυνάμεις μας,
και την δική σου και όλων των ανθρώπων.
Δεν είδα την ποίηση σε σχήματα λόγου και μεταφορές.
Δεν την αναγνώρισα σε γλυκές στο άκουσμα λέξεις.
Την είχα δει καιρό αλλά μια κάποια προκατάληψη μου έκλεινε τα μάτια.
Κάλυπτα τα αυτιά μου,  ή απλά δεν τα ξεκάλυπτα όταν ήταν εν αγνοία μου βουλωμένα
Στο άκουσμα,  στην συνάντηση με τον ορισμό της, 
στους λόγους που εκφράζουν το βάθος, το βάθος μέσα στο οποίο μπορεί να κρυφτεί.
Και όταν τελικά την έβγαλε προς τα έξω,  με σκέψεις και λέξεις,
όταν την έβαλε με τον τρόπο της στο χαρτί,
Τότε κατάλαβα
Ότι ήταν εμφανής καιρό,  τουλάχιστον σε μένα αν όχι στην ίδια.
Και τότε ξανακοίταξα καλά και είδα  την ψυχή,
Και την κάθε ψυχή που δεν μιλά,
Να πιάνει το στυλό,
Που μέσα από τα χέρια και τα μάτια φωνάζει,

"Να,  αυτή είναι,  κοίτα την,
      Η ποίηση μέσα μου "