Είχα τα μάτια μου στραμμένα στον ήλιο , όπως πάντα έκανα, ακόμα και αν ήταν με το ζόρι , ή σε μια προσπάθεια να με πείσω ότι είμαι αισιόδοξη και το να τον κοιτάω κάτι δικό μου. Όταν όμως ο ήλιος έφυγε αφήνοντας μοναχά μερικούς διάσπαρτους τόνους και σκιές τεχνητού φωτος , έμεινα μοναχά με το κύμα , ένα θολό φεγγάρι , κάποια σύννεφα καπνού και την σειρά από φώτα να αχνοφαίνονται στο βάθος, θυμίζοντας μου ότι κάπου εκεί στην θολούρα και το σκοτάδι βρίσκεται η Ζάκυνθος , οι αγαπημένοι , ο Άγιος .
Θυμήθηκα εκείνη την νύχτα που μέσα σε μελαγχολία και θυμό με ενέπνευσε κάτι από τον Κάλβο στην οροφή και ίσως η όψη του δρόμου μέσα από το βρεγμένο τζάμι του αυτοκινήτου . Αράδιασα μερικές λέξεις για να μην φύγουν , τελικά κατέληξαν σε δύο σελίδες αποτυχημένης δήθεν ποίησης και ύστερα βρέθηκα στο δέος και τον τρόμο που μου προξενούσε το θέαμα της θάλασσας καθώς έσκαγε πάνω στο πλοίο , μεταφέροντας με στην πηγή του χάους μου , το μόνο μέρος που θέλω και ταυτόχρονα δεν θέλω να είμαι , εκεί όπου οι άνθρωποι ξέρουν τόσο καλά να με κρατούν , άλλες φορές όμως απλά να με απομακρύνουν με τον καλύτερο για τις τύψεις τους τρόπο , με εκείνον της δικής μου φυγής . Ξέρω να το βάζω στα πόδια , ή τέλος πάντων το μαθαίνω πολύ καλά τελευταία .
Όταν ήμουν μικρή και έβρεχε ενώ ήμουν στο αυτοκίνητο , επικεντρωνόμουν στις σταγόνες πάνω στο παράθυρο , ενθουσιασμένη από την θολούρα του τζαμιού και τις καρδούλες που μπορούσα να ζωγραφίσω . Προσπαθούσα να μετρήσω τα δάκρυα βροχής , χάραζα με το δάκτυλό μου υποθετικές διαδρομές που θα ακολουθούσαν όταν θα κυλούσαν σαν μικρογραφία ποταμού και , ύστερα , παρατηρούσα την έλξη μεταξύ τους , πώς οδηγούνταν όλες στο ίδιο σημείο , ενωνόντουσαν οι δύο σε τέσσερις , οι τέσσερις σε πέντε και επτά και πάει λέγοντας . Όλες ήταν μια πυκνή μάζα θολού νερού που γίνονταν μικρός χείμαρρος , οδηγούμενη λίγο πιο γρήγορα στην κατεύθυνση που ούτως ή άλλως θα ακολουθούσαν : κάτω . Κάτω , αν και βρίσκονταν εκεί η σχισμή στο αυτοκίνητο , κάτω , αν και υπήρχε το εξωτερικό πόμολο της πόρτας , κάτω , αν και θα κατέληγαν στις λακούβες της εγνατίας . Κάτω , σαν ανθρώπους που κυλούν μέσα στην δυστυχία τους και την μοναξιά τους , που έλκονται από τον πόνο , και αντί η συνολική συνδυασμένη τους μελαγχολία να ξελαφρώσει τις ψυχές τους , το βάρος της πολλαπλασιασμένης καταστροφής , της εγκαταλελειμένης έκρηξης κενών ή παραγεμισμένων με πόνο ψυχών , να τους έκανε να συνειδητοποιήσουν πως αυτό το ενδιαφέρον που θα τους ανέβαζε ήταν ρεύματα με κοινή κατεύθυνση και ορμή , ρεύματα που ενώθηκαν για να οδηγηθούν στο ίδιο σημείο. Η σύγκρουση αντίθετων κατευθύνσεων , ψυχρού και καύτου - καμμένου μάλλον - μικρής και μεγάλης ορμής , ίσως κάτω από προΰποθέσεις , να άλλαζε , να αποπροσανατόλιζε , να τους πήγαινε και λίγο προς τα ανατολικά, τουλάχιστον την ανατολή του καθενός . Γκρεμισμένη , νοθευμένη ουτοπία .
Ακόμα δεν έχω εντοπίσει την φύση μου , και έχω αρχίσει να φοβάμαι πως έχω ρισκάρει τον καθορισμό μου με λαθεμένες επιλόγες . Μπορεί και να έχω επενδύσει λάθος ή να μην επενδύω αρκετά , να είναι λάθος οι συνθήκες , η θέληση , η κατεύθυνση , η γενική σκέψη . Μπορεί και να με έχω πείσει ή να μην έχω ακόμα πειστεί , να άλλαξα προτού δοκιμαστώ στα επιλεγμένα , να βλέπω πολύ πιο μακριά , ή να περιορίζω το οπτικό μου πεδίο , να θέτω εμπόδια , φόβους και φραγμούς , να είμαι αναποφάσιστη , να μην ειναι η ανάγκη αρκέτη , να τρέμω αντιδράσεις . Ίσως να μην ξέρω τι είμαι ή και να ξέρω πολύ καλά αλλά να μην το δέχομαι , να είμαι περισσοτέρα από όσα θα έπρεπε ή και πολύ λιγότερα από όσα θέλω . Θα θελα να μαι πολλά πιο πάνω από όσα μπορώ . Μπορεί και να μαι θύμα εντυπώσεων , μοδών και στερεοτύπων , ή και καθοδηγητής και πολυπράγμων , ονειροπαρμένη , αισιόδοξη , αφελής και κακομαθημένη . Πρέπει να δω που βρίσκομαι , που σπαταλώ και δύναμη και κόπο και ζωή . Μπορεί τελικά να υπάρχει το " δεν υπάρχει δεν μπόρω , υπάρχει δεν θέλω " και το " δεν γεννιέσαι , γίνεσαι " . Διάλεξε όμως . Ήδη δεν το ζεις αρκετά , δεν ζεις την ζωή αρκετά , τρομάζεις από το ρίσκο και την αποτύχια και ποτέ δεν το ζεις . Έχασες χρόνο σε ότι ήταν να καθορίσει την συνέχεια και πάντα το αποφάσιζες πολύ μετά , πολύ αργότερα της απόφασης .
Τελευταία πραγματοποιώ με απόλυτη επιτυχία αυτό που έκανα πάντοτε εδώ και χρόνια : κόλλησα στο λαβύρινθο , αφέθηκα στα ουτόπικα μου πλάνα , ζω για ένα μέλλον που ίσως και να μην βιώσω ποτέ .
Λένε πως έτσι προχωράς .
