Ή είμαι πραγματικά μεθυσμένη ή πραγματικά δυστυχής.
Τουλάχιστον είμαι ένα στα σίγουρα . Πραγματική .
Όχι όμως δυστυχής . Μόνο μελό .
Μαθαίνω για να μάθω .
Σώσε με.
Σώσε με από τον πόνο που βλέπω στις ψυχές τους.
Με πλυμμηρίζουν από ανάγκη.
Πραγματικού χαμόγελου.
Και ευτυχίας .
Σώσε με .
Βάλε φωτιά σε ό,τι σε καίει λοιπόν ,
Μικρό το κακό
Κανένα το νόημα
Ήδη φλεγόμαστε
Μέσα μας και έξω μας
Παντού .
Τεντώνεις
Το δεμένο σου χέρι
Σκοινί που δένει τον λαιμό σου
Να κυνηγήσεις την σκιά που σε στοιχειώνει
Να αδράξεις
Την ευκαιρία
Τεντώνει το σκοινί
Νέα πληγή στον λαιμό σου.
Πνίγεσαι;
Όταν τελικά μίλησες , την λάθος στιγμή και με τον λάθος τρόπο ,
Ήταν γιατί αποφάσισες να ακουστείς ,
θέλοντας και μη να ξεχωρίσεις .
Κι είπες , δυστυχώς, να γίνεις το μπλε -μωβ της λήθης
που αργά ή γρήγορα χάνεται
Όταν θα μπορούσες να γίνεις κόκκινο , αντισυμβατικό ,
Με ένταση
Με δύναμη ,
Ανάμνηση θερμή και όχι νοσταλγία ,
Το κόκκινο που μένει ,
Για να μείνεις .
Δεν έμεινες πουθενά και σε κανέναν.
Παρά μονάχα μέσα μου.
Για λίγο λάθος χρώμα .
Αναρωτιέμαι λοιπόν , τι πάει στραβά όταν όλα πηγαίνουν ίσια .
Ο άνθρωπος , φαίνεται , το έχει το μόνιμα ανικανοποίητο .
Όχι επειδή θέλει όντως περισσότερα . Είναι το ότι έχει , δυστυχώς, ανάγκη να επιθυμεί .Πρέπει να βρει τρόπο. Να στερηθεί , αν χρειαστεί , για να θελήσει .Δεν επαναπαύεται. Μπορεί ακόμα και να προξενήσει προβλήματα στον εαυτό του , να βρει μικροπράγματα που δυνητικά τον ταλαιπωρούν για να τον ικανοποιήσουν , να καλύψουν την ανάγκη του για θλίψη . Ίσως επειδή η θλίψη είναι ο δυναμικός παρακινητής όλων των πραγμάτων , συναισθημάτων , ανθρώπινων σχέσεων και δημιουργίας . Ίσως πάλι επειδή η κάλυψη του έμφυτου μηχανισμού της επιβίωσης χρειάζεται κάποιας μορφής αγώνα , και εμείς , αιώνιοι μαζοχιστές , τον προκαλούμε .
Τελικά όμως
Η δυστυχία ,
εκείνη η αφόρητη θλίψη,
όταν χτυπήσει
γιατί θα το κάνει ,
Μας αφήνει αέναα κινούμενους
σε δυνάμεις
Που δεν μπορούμε να ελέγξουμε ,
σαν εκκρεμές ,
Και χτυπάμε ο ένας τον άλλον
Σαν να μην έχουμε επιλογή,
Απλά επειδή δεν έχουμε επιλογή.
Γιατί αυτά που λέω είναι ηλίθια γενικευμένα συμπεράσματα των δικών μου αυτοδημιούργητων προβλημάτων . Δεν ισχύουν , ή παύουν να υπάρχουν , και σαν πιθανότητες ακόμα μέσα στον ανθρώπινο πόνο και μέσα στον δήθεν φιλοσοφημένο ιδεατό κόσμο. Επειδή , ωστόσο, είναι περιοριστικό , άδικο και εγωιστικό να βάζουμε τον πόνο του καθενός σε ζυγαριά ή να τον μετράμε με ειδικό θερμόμετρο για να υπολογίσουμε αν υπάρχει , ποιά είναι η αξία του σε σχέση με των άλλων , ή την διαφορά του από το βαρίδι που έχουμε τοποθετήσει από την άλλη πλευρά , κάθε συναισθηματικό χάος ανθρώπου είναι υπολογίσιμο .
Αυτοδημιούργητο ή μη .
Ρεαλιστικό ή όχι .
Ακόμα και αν καλύπτει απλές ανάγκες ή ρομαντικούς αισθησιασμούς και πλάνα .
Και αυτό όχι επειδή ισχύει απαραίτητα .
Αλλά επειδή δεν μπορείς να υποτιμήσεις την σκέψη κανενός .
Γιατί δεν την έκανες εσύ , και δεν είσαι η σκέψη . Ούτε και θα υπάρξει ποτέ αυτούσια στο δικό σου κεφάλι , δεν θα μπορέσεις να την συλλάβεις με αυτά της τα μέτρα και τους ήχους που την συνοδεύουν , παρά μονάχα σε κάποια παρεμφερή της μορφή .
Μην δίνετε σημασία σε όλη αυτή τη σειρά συλλογισμών. Κοινοτυπίες , αερολογίες ή ανούσια λόγια , απλά και μόνο για να διευκολύνουν την δική μου εξαγωγή συμπεράσματος , την κατάληξη μου στο προφανές .
