Για την ποίηση

Κι ένιωσα και μια λαχτάρα και κάτι βαθύ σαν κάψιμο
να νιώσω τις λέξεις καθώς νιώθουν, όπως νιώθουν , ό,τι νιώθουν
να βλέπω τα μάτια να λάμπουν και να κλαίνε και να πονούν
να κλείνω τα μάτια κι η πένα να τρέχει σε φύλλα και σε χαρτιά
τετράδια, σκοτεινά δωμάτια , βαριές κουρτίνες , σκόνη , λίγο φως στην γωνία
και εκεί στην μέση να στέκεται και να φτιάχνει εικόνες
        ο υλικός σωρός συναισθημάτων .
Όταν έπιασα το απόκομμα τους ,
δάκρυα ,
   Με καψε .

Μέχρι το κάλεσμα

Γιατί λοιπόν
το ποίημα
να κρύβει πάντα θλίψη
γιατί και αυτό
και όλα τα πριν
και το επόμενο
θα κλαίνε μουσικά
Γιατί
να γράφουν ποιήματα μόνο οι δυστυχείς
και τότε
γιατί όχι όλοι
και εγώ γιατί
να λέω πως δεν είμαι
όταν
αυτή ίσως να ναι η δυστυχία μου
να θέλω να με πείσω
πως σφίζω από χαρά
πως
ο κόσμος που πονά
ίσως και να σωθεί
από μένα
τα μίζερα μου ποιήματα
τα γέλια τις φωνές
τους έναρθρους αθόρυβους τους λαμπερούς στα μάτια ήχους
Εντύπωση φωνής
όταν
φοβάμαι πως τα πάντα
"Ματαιότης ματαιοτήτων " λένε
Και ουρλιάζουν μοναχά τους
κύματα που συγκρούονται , ανέπαφα
όταν
αγώνας είναι να με πείσω
πως είμαι  και εγώ άξια να ακούσω
και θα ακούσω
Το κάλεσμα από μακριά
της ελπίδας
να θέλει
να γραπωθεί κι από μένα
την μπλούζα μου
τα μαλλιά μου , ώστε
αν προχωρήσω αντίθετα
οι τρίχες που θα ξεριζωθούν
θα πονέσουν λίγο
οι τούφες που θα φύγουν
θα με ματώσουν
ίσως
και να πεθάνω από αιμορραγία .
Ελπίζω άλλωστε
να πεθαίνω από κάτι
και στην άλλη πλευρά .
Να πεθάνουμε
να αναστηθεί η θυσία .