Θλιμμένοι και θλιβεροί εθεροβάμονες ,
Θλιμμένοι
που ακροβατείτε στα σκοινιά
που πέφτετε
που τα δάκρυα
καμιά κουβέντα για ίαση μα
δάκρυα σταλαγχτίτες δάκρυα φλόγες
που κόβουν σαν γυαλιά
που καίνε
σαν τις στάχτες .
Σαν σιωπή .
Σιωπή,
Τρομαχτική εκείνη η ανανδρία
να βλέπω μέλη ανθρώπινα διασκορπισμένα σε υπονόμους
και να κρατάω την ανάσα
να αλλάζω όψη , αδιάφορη
να στρέφω το κεφάλι μου αλλού .
Μάταιο ονειροπόλημα , μάταιο ρίσκο
μάταιη ίσως
κι η αγάπη για ζωή.
Θλιβεροί
απόρροια ειρωνείας
των σοβαροφανών ρεαλιστών
των μόνων
που δεν σας περιγελούν , εκείνων
που αληθινά σας κλαίνε.
Θλιμμένοι και θλιβεροί πραγματικά
και τελικά
σε τι διαφέρει το ένα επίθετο απ'το άλλο;

Ο βούρκος των αιώνιων νεκρών

Ξέρεις τι , γράφω ποιήματα
Γιατί γράφω
κάτι που θυμίζει λέξεις ρυθμικές και μουσική από πίσω
αφού στο τέλος
όλοι μας γκρεμιζόμαστε
-όλοι-
εγώ θα ζω σε βάρος άλλων
και
ο ουρανός πνίγεται από αγγέλους
σκέψου πως
πλέον κοιτάς πάνω και
δεν είναι πλέον γαλάζιος παίρνει
τα χρώματα της ίριδας καθώς πετούν
και αυτό εμπνέει ποιητές ζωγράφους
παίρνουν όμως όλα τα χρώματα της μέρας τα χαμηλά
οφθαλμαπάτη όλα φαντάζουν γκρι και
αυτό το ουράνιο τόξο μαχαίρι για τους ζωντανούς
το ότι το χρώμα θα φυλαχτεί από θεούς και δαίμονες
η πιο επώδυνη πίστη που φτιάχτηκε ποτέ .
Και πάνω κάτω
όλων η ροή είναι ίδια
και κάποιων άλλων πιο τυπική
βόμβες βόμβες βόμβες , μία κάννη όπλου , βιασμοί και βιασμοί ,
εμφύλιοι , αναπτήρες , σπίρτα , οινοπνεύματα , θεμέλιο χάλασμα να
στηρίζει ολόκληρα ξενοδοχεία εταιρίες
Trump's Company - ( Bush's Obama's Clinton's μικρή η σημασία )
Ένα φθαρμένο ρούχο ανωνυμό πανί πεταμένο στις χωματερές
μια κομματιασμένη πέτρα καρβουνο που
σιγοκαίγεται
και μία κακοχτυπημένη βαλίτσα
σε κάποιο ξεχασμένο κάθισμα αεροπλάνου
κάτω από έναν σπασμένο πίνακα αναχωρήσεων
και κάμποση λάσπη .
Λάσπη
είναι περισσότερη από κάθε τι άλλο σε αυτόν τον κόσμο
χώμα σκατά και λασποπόλεμος
να πετάς την βρώμα σου κι αλλού .
Και τι με το νερό τελικά
Ο,τι και αν κάνω
η γη δεν ξεπλένεται ποτέ
και φοβάμαι πως ακόμα και αν το δοκιμάσεις
το μόνο που θα καταφέρεις είναι
ένας μεγάλος βούρκος.
Βούρκος θαλασσινός με αέρα .

Τα χέρια τους

Και είπα
πως δεν υπάρχει κάτι πλέον
να νιώσει κανείς χειρότερο
από το συναίσθημα όταν
αντικρίσει
τα ακρωτηριασμένα χέρια των ονειροπόλων
να κείτονται άψυχα
ή να κρατάνε σπαθιά
και να κόβουν λυσσαλέα τα σκοινιά των χαρταετών
που διατηρούν τον ουρανό γαλάζιο ,
που τουλάχιστον κρατούν κάπως έναν θόλο ετοιμόρροπο .
Ακόμα ,
και ακόμα όταν το στερέωμα του κόσμου
είναι μια καρβουνιασμένη κουκίδα .
Θαμμένη και αυτή
θαμμένες κι οι υπάρξεις
στα έγκατα των ψυχών τους
βαθιά μέσα
σε ξεχασμένο βούρκο .

Βλαντίμιρ Κομαρόφ , έτος 1967

Ο τίτλος του Πρώτου Νεκρού
σε έναν νεκρό που πέθανε εν αγνοία
Άγνοια ότι θυσιάζεται
σε ένα βωμό γοήτρου και 203 λαθών
Λάθη
Λάθη και κάρβουνο η ισχύς τους τελικά
Κάρβουνο για το κάρβουνο
και η δύναμη τους πόλεμος , πόλεμος βουβός
και μια υποκρισία , Βλαντίμιρ , το ότι πέθανες
καμμένος , κλαμμένος και έχοντας καταραστεί μες τον τρόμο
Εκείνους , που ήταν ήδη νεκροί αν και ζώντες
Υποκρισία το ότι κάηκες στον πόλεμο του πολέμου
πεθαμένος , για να ματαιωθεί για λίγο
το λιώσιμο του κέρινου ομοιώματος .

Καλή Πρωτιά στο βωμό τους .