Η πάντα γνωστή

Αυτή. Η κοινή σε κάθε τέτοια περίπτωση.
Η ίδια θλίψη,  οι κάποτε λυγμοί.
Τώρα βουβή.
Η όμοια αίσθηση. Ο φόβος της μη επιστροφής.
Το ξεχασμένο βιβλίο,   αυτό που ποτέ δεν διάβασα.
Το βάρος στο στήθος, ο πνιγμός,
Η δύσπνοια.
Ο ήχος της μηχανής του αυτοκινήτου στον άδειο δρόμο.
Η πρώτη όψη της χειμερινής ανατολής,  μεθυσμένη,  παραμιλώντας.
Τα φωτισμένα καντούνια,  τα βουβά στενά.
Η θολούρα στο τζάμι,  το σε σειρά ημίφως στην εθνική.
Οι σταγόνες στο παράθυρο και η καψα στο τζάκι.
Η ανάμνηση του ξημερώματος που θύμιζε κόκκινο ποταμό.
Ο ήχος της μισό-ξεχασμένης,  ίσως ψιλοεύθυμης blues στο ραδιόφωνο. Το αγαπημένο jazz κομμάτι, το μόνο που ξέρω,
Εκείνο που με κάνει να θέλω να κάνω την μουσική του είδος μου.
Το βασικό του rock n’ roll στο άδειο σαλόνι.
Το γέλιο και το κλάμα.
Η από πριν γνώση του ότι θα ‘ρθει.
Η αγχωμένη ανάσα.
Η κυκλοθυμία μου.
Ο πολύ ήσυχος,  σιωπηλός μου φόβος,  αυτός της τελευταίας φοράς.
Ο φοβισμένος, μισό- μπερδεμένος,  αποτυχημένος ιδιωματισμός,  προσπάθεια αποχαιρετισμού.
Η μουσική της καντάδας,  εκείνης που δεν ξεχνιέται,  εκείνης που έχει αντικαταστησει τις άλλες,
εκείνες που ούτως ή άλλως δεν γνωρίζουμε.
Το “απόψε την κιθάρα μου ” για την κιθάρα που δεν έχω.
Αυτή είναι. Να τη. Νομίζω μου μιλά.
Σε ξέρω θλίψη και οργή. Και δάκρυ ε;
Έχεις καιρό να ρθεις σαν δάκρυ.
Έχεις καιρό να γίνεις πόνος.
Σε θυμάμαι από πάντα στεναχώρια μου.
Ήσουν εκεί τα τελευταία δώδεκα χρόνια.
Νομίζω πως τώρα είσαι χειρότερη.
Γιατί είσαι αδύναμο,  σταθερό, αδιάκοπο σφίξιμο
Εδώ και σχεδόν τέσσερις μέρες.
Και τους τελευταίους μήνες η επιστροφή δεν παρηγορεί και τόσο.  

Και η πρώην γκρίνια γίνεται μισητή.    
Την μετανιώνω.
Αχάριστη Έλενα.
Για αυτό δεν είσαι εδώ;
Για να μου θυμισεις πόσο αχαριστη είμαι;
Εντάξει το κατάφερες.
Κάθε προηγούμενη νύχτα το θυμάμαι.
Σε κάθε διάλογο, ανέκδοτο ή γέλιο.
Σε κάθε τραγούδι κι βροχή.

Αυτή λοιπόν.
Οι στίχοι του Σολωμού και του Κάλβου στο ταβάνι.
Το κύμα,  η κατάμαυρη θάλασσα.
Ο πνιχτος καπνός.
Η σειρά από τα φώτα στο βάθος.

Αυτή. Η πάντα γνωστή μου κατάθλιψη.