Νορντόστ

Τουρτούριζε.
Χτύπαγε τα δόντια .
Έτρεμε
Σαν φύλλο.
Έτρεμε -όχι από το κρύο .
Ήταν ο τρόμος μάλλον ,
Το ουρλιαχτό
Μιας ψυχής που πέθαινε,
που ήταν ήδη νεκρή .
Γίνεται να ουρλιάζουν οι νεκροί;
Ίσως ,
Όταν τελικά σε κινεί το σώμα μοναχά
που άδειασε
Όταν κάθε συναίσθημα ξεχύθηκε από παντού
που κάθε πόνος
χάθηκε
που σε ταρακουνά η ύλη
όταν τα κύτταρα σου
τουλάχιστον , μονάχα αυτά
Θυμούνται τι πέρασες
Και δεν αφήνουν
Να ασφυκτιούν αυτήν την φορά
Πραγματικά
Και εσύ κι οι άλλοι .
Και όταν χάθηκε το φως σε ένα τζάμι ,
"Αντανακλούν" , είπε
το κενό βλέμμα κι ο θάνατος.
Και όταν δεν άντεχε
Να ξαναδεί
Το είδωλο που έσωσε
Που σκότωσε
Που πήρε κι άφησε ,
Που άφησε σε δέντρο
Με μια σκανδάλη
Την τελευταία του πνοή .
Και όταν
Το αέριο τους πλημμύρισε
Στερώντας τους και ύπνο και ζωή ,
Και όταν η βόμβα έσκασε ,
Και όταν το σώμα χάθηκε στο αίμα και στο χιόνι
Και όταν παντού γκρεμίζονταν νεκροί
Και η βροχή
μούδιαζε τους αγγέλους
Και όταν η αυλαία έπεσε
Και ο αέρας χάθηκε
Κι η μυρωδιά απ 'τα κόπρανα ξεχάστηκε εντελώς
Και όταν  και όταν  κι όταν
Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δυσλειτουργεί μετά τα τρία λεπτά
Και πνίγεσαι
Απ ' την ίδια σου την γλώσσα
Εγώ γιατί είμαι ζωντανή;

Νόρντοστ.