Κάτι από τα μεταμεσονύχτια "σάμπως "

" Σάμπως όμως η θλίψη δεν είναι ο παρακινήτης της χαράς ; Η κινητήρια δύναμη που ωθεί  τον άνθρωπο στον άνθρωπο , το συναίσθημα στο συναίσθημα , την αγάπη στον φοβισμένο , τον δυνατό στον πληγωμένο , την βοήθεια στον αβοήθητο; Σάμπως αυτή η μελαγχολία η αυξανόμενη δεν είναι το σπρώξιμο στην δημιουργία , μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης ; Σάμπως αυτό το μπέρδεμα δεν με έριξε με μεγαλύτερο  πάθος σε μία αγκαλιά , με μεγαλύτερη ανάγκη στην φωνή του αδερφού μου , με περισσότερη ενέργεια στις σελίδες και τα πινέλα ; ( Σάμπως δεν είναι περιοριστικό να θεωρούμε μοναχά τον πόνο , έμπνευση και δύναμη για την ανθρώπινη δημιουργία ; Σάμπως όμως , τελικά , δεν είναι τουλάχιστον , η ώθηση για το εντονοτερο ανθρώπινο άγγιγμα ;