Μαύρη - ασημί μελαγχολία μου

Μην την αφήσεις να σου φύγει.
Μην αφήσεις την μελαγχολία της στιγμής να χαθεί.
Μην αφεθείς στην νύστα σου ρισκάροντας να ξεχάσεις το πρωτόγνωρο συναίσθημα της πιο ευχάριστης θλίψης που θα τύχεις πότε .

Αυτές είναι οι πιο όμορφες ώρες .
(Σου ) γράφω πάλι απ ' ανάγκη , η ώρα πέντε το πρωί .....
Ήταν στο ραδιόφωνο , 5:20 -5:30 , ο Σιδηρόπουλος , γνωστή μελαγχολία στην φωνή , αράδιασε τις λέξεις του με τον πιο ευχάριστο τρόπο .

Όταν μπαίνεις στην χώρα και αρχίζεις να διασχίζεις με το αυτοκίνητο τα στενάκια , κάτι από την ομορφιά χάνεται .
Εκτός και αν  τα περπατήσεις .
Τότε μάλλον πολλαπλασιάζεται , μετατρεπόμενη σε απρόσμενη χαρά,

γίνεται η λύτρωση όλου του βάρους που ένιωθα πως κουβαλούσα μέχρι και το πρώτο λεπτό αφότου ξύπνησα .
Φυσικά και δεν κατέβηκα από το αυτοκίνητο .
Δεν έχω λυτρωθεί .
Τελευταία δεν λυτρώνομαι , αφήνομαι και προσπαθώ να κρατηθώ.
Αφήνομαι προσπαθώντας να κρατηθώ, να πιαστώ.

Αυτές τις μέρες γραπώθηκα από το σκοινί.
Νιώθω όμορφα για τις έξι μέρες που πέρασαν , όχι επείδη ήταν όμορφα στην διάρκεια τους , αλλά επείδη δόθηκα .
Δόθηκα στα χέρια τους . Ημερών και ανθρώπων.
Γλίστρησα από τα δεσμευτικά.
Και τώρα , που πήγε έξι παρά και ο ουρανός φωτίζεται , δεσμεύομαι από το φως της μέρας .
Η χώρα χάνεται στη στροφή που πέρνει το πλοίο
και μένω να κοιτώ  τα ευτύχως ακόμα μαύρα σύννεφα .
Αγνοώ το μπλε που ξεπετάγεται και ανοίγει από εδώ και από εκεί .
Η μαγεία των ανατολών έχει χαθεί , η ομορφιά τους με βασανίζει μεγαλώνοντας .
Τώρα πια αποζητώ ηλιοβασιλέματα  και νύχτες ,
αστέρια που θα ξαναδώ σε τρεις μήνες .
Τουλάχιστον η θάλασσα μπροστά μου αποκτά ένα όμορφο μαύρο-ασημί καθώς το πλοίο κινείται  ήσυχα , και ελπίζω αργά , πάνω στο νερό.

Αυτές είναι οι καλύτερες ώρες .

Γλυκοχαράζει η χαραυγή ....